Otyłość i cukrzyca - aktualne problemy
(Tomasz Biniszkiewicz, Krzysztof Strojek, Anna Szpindor-Watson, Barbara Zahorska-Markiewicz)
8:30 -
8:40
OTYłOść I DIETA. CZY NIE IDZIEMY W ZłYM KIERUNKU?
Christopher K. Kubik, ZLP, Chicago
8:45 -
8:55
AKTUALNE PROBLEMY FARMAKOTERAPII W OTYŁOŚCI
Barbara Zahorska-Markiewicz,
Katedra Patofizjologii, Śląska Akademia Medyczna, Katowice
9:00 -
9:10
Otyłość a choroby układu krążenia
Miroslaw Sochanski, Loyola University Medical Center, Chicago
9:15 - 9:25
PRZYROST WAGI SPOWODOWANY PRZEPISYWANYMI
LEKAMI (Weight gain from prescription medicatons)
Anne Szpindor, PMA, Chicago
9:30 - 9:40
ROLA FIZJOTERAPEUTY W LECZENIU OTYŁOŚCI
Andrzej Markiewicz, Katedra Rehabilitacji AWF, Katowice
9:45 - 10:00 Przerwa
10:00 - 10:10
Aktuale problemy w leczeniu cukrzycy
Tomasz Biniszkiewicz, Klinika Chorob Wewnetrznych Slaskiej Akademii Medycznej,
Bytom
10:15 - 10:25
Znaczenie ZMIAN
SKÓRNych
w rozpoznawaniu Cukrzycy
A. Siewaszewicz, Szpital miejski dermatologiczno -
wenerologiczny, St. Petersburg.
10:30 -
10:40
ZESPóŁ
POLIMETABOLICZNY - Patogeneza i lECZENIE
Jarosław Rafalski, Janina Błagoskłona, Helena Krasilnikowa. Poliklinika nr 1.
Rosyjska Akademia Nauk. Sankt Petersburski Medyczny Uniwersytet
10:45 - 10:55
Wole endemiczne u dzieci
chorych na cukrzycę
Guzarewicz W., Zemojtiak W. ,Państwowy Uniwersytet Medyczny w Grodnie
11:00 - 11:10 Przerwa
11:15 - 11:25
KLINICZNE ZNACZENIE OKREŚLENIA DŁUGOŚCI ODCINKA Q-T U CHORYCH NA
CUKRZYCĘ.
Morgis J., Ciszkowski S, Uniwersytet Medyczny w Grodnie
11:30 - 11:40
SZCZEGÓŁY ROZWOJU KLINICZNEGO GRUŹLICY U CHORYCH Z CUKRZYCĄ
E. Pigałkowa Uniwersytet Medyczny w Grodnie
11:45 - 11:55
POWIKŁANIA CUKRZYCY
INSULINONIEZALEŻNEJ Wśród dorosłej populacji grodna
H. Zaborowski, I. Zaborowska, Uniwersytet Medyczny w Grodnie
12:00 -
12:10
CUKRZYCA I ANESTEZJA
Z.Proslow, P.Janczewski, Szpital Wojewódzki w Grodnie
OTYłOść I DIETA. CZY NIE IDZIEMY W ZłYM KIERUNKU?
Christopher K. Kubik, ZLP, Chicago
W każdym okresie historycznym pewien procent społeczeństwa charakteryzował się
otyłością. Jednakowoż w ostatnich 10 – 15 latach wzrost otyłości w USA nabrał
gwałtownego przyspieszenia i ma charakter epidemii. Otyłość pociąga za sobą
szereg negatywnych konsekwencji zdrowotnych z cukrzycą na czele. Oficjalne
wytłumaczenie epidemicznego wzrostu otyłości i cukrzycy sprowadza się do roli
zwiększonego spożycia tłuszczy i mniejszej aktywności fizycznej. Dlatego też
oficjalne zalecenia utrzymują że najwłaściwsza dieta to dieta niskotłuszczowa.
Podczas gdy nikt nie neguje pozytywnej roli ćwiczeń fizycznych to przypisywanie
gwałtownego wzrostu nadwagi i otyłości większemu obecnie spożyciu tłuszczów jest
błędne i przeczy danym statystycznym wykazującym sytuację dokładnie odwrotną.
Statystyki Departamentu Rolnictwa USA wskazują na zmmniejszające się spożycie
tłuszczy, szczególnie nasyconych, większe obecnie spożycie owoców i jarzyn oraz
wielokrotnie większe i stale rosnące spożycie węglowodanów, szczególnie prostych. Nie ulega wątpliwości
że społeczeństwo
amerykańskie (a zarazem społeczeństwo krajów uprzemysłowionych) stosując się do
ogólnie przyjętych zaleceń dietetycznych zmieniło w ostatnich dwóch dekadach
swój model żywienia. Wynikiem tego jest właśnie epidemia otyłości i cukrzycy.
AKTUALNE PROBLEMY FARMAKOTERAPII W OTYŁOŚCI
Barbara Zahorska-Markiewicz
Katedra Patofizjologii, Śląska Akademia Medyczna, Katowice
Podstawą leczenia otyłości jest uzyskanie ujemnego bilansu energetycznego
poprzez zalecenia dietetyczne, aktywność fizyczną, modyfikacje zachowań oraz
farmakoterapię.
Leki jako element wspomagający kurację odchudzającą mogą być stosowane u osób
otyłych (BMI > 30 kg/m2), lub pacjentów z nadwagą z BMI > 27 kg/m2, u których
istnieją dodatkowe czynniki ryzyka związane z otyłością ( ze strony układu
sercowo-naczyniowego, nadciśnienie, cukrzyca, dyslipidemia, zespół bezdechu
sennego).
Podstawowe farmaceutyki stosowane w leczeniu otyłości to leki :
- hamujące łaknienie – serotoninergiczne (sibutramina)
- zmniejszające wchłanianie w jelitach (orlistat)
- działające termogenicznie (efedryna, kofeina, sibutramina)
Trwają poszukiwania leków pobudzajacych wybiórczo 3-adrenoreceptory, które
wykazywałyby własności termogeniczne, aktywowały lipolizę, a nie wywierały
wpływu na czynność serca i ciśnienie krwi. Nadzieje są też związane z ogromnym
postępem badań dotyczących mechanizmów regulacji łaknienia.
Otyłość a choroby układu krążenia
Miroslaw Sochanski, Loyola University Medical Center, Chicago
Otyłość stała się niemalże epidemią w rozwiniętym świecie. W Stanach Ameryki
Północnej na 3 osoby 2 maja nadwagę, albo sa otyłe, w porwnaniu z latami 60-tymi
kiedy 1 na 4 osoby miała nadwagę. Otyłość zabija ponad 280 tysięcy ludzi rocznie
w USA i niedługo może prześcignąć palenie jako przyczynę zgonów. Wiemy, że
otyłość zabija nie tylko miłość jak śpiewał Atrakcyjny Kazimierz, a jaki
niszczacy wplyw ma na uklad krazenia bedzie opisane w czasie wykladu.
PRZYROST WAGI SPOWODOWANY PRZEPISYWANYMI
LEKAMI (Weight gain from prescription medicatons)
Anne Szpindor, PMA, Chicago
Przyrost wagi spowodowany przepisywanymi lekami
jest czesto przeoczany przez lekarza leczącego.
W referacie zostana przedstawione leki powodujacace przyrost wagi oraz oraz
strategie zapobiegania temu przyrostowi
ROLA FIZJOTERAPEUTY W LECZENIU OTYŁOŚCI
Andrzej Markiewicz, Katedra Rehabilitacji AWF, Katowice
Jedną z istotnych przyczyn wzrostu liczby ludzi z nadwagą i otyłych na świecie
jest siedzący tryb życia i generalnie coraz niższa aktywność fizyczna
społeczeństw. Zwiększenie aktywności fizycznej przyspiesza utratę masy ciała.
W ośrodkach prowadzących leczenie otyłości, obok lekarza, dietetyka i
psychologa, potrzebna jest profesjonalna pomoc fizjoterapeuty. Ich zadaniem jest
przekonanie chorych o potrzebie zwiększenia podstawowej aktywności fizycznej
jako codziennej rutyny i jako podstawowego warunku długotrwałego utrzymania
uzyskanej niższej masy ciała. Zaleca się unikanie bezproduktywnego siedzenia czy
polegiwania, ograniczenie TV przynajmniej do wybranych programów, a nie
oglądania wszystkiego „jak leci”. Do pracy pieszo, ew. wysiąść 1-2 przystanki
wcześniej i podejść. Jeśli winda to na dół, a nie do góry. Wolne chwile
wypełniać krzątaniem się, spacerem, pracą w ogródku.
Znacznie trudniejsze jest wprowadzenie trwałego nawyku intensywniejszych ćwiczeń
aerobowych, 6-7 dni w tygodniu, przez 30-45 min. W otyłości II – III* i zmianach
artrotycznych zalecamy np. rower i pływanie. Dla zaawansowanych wiekiem: spacer,
pływanie, taniec.
Nie zaleca się wysiłków mogących spowodować szkody w układzie
mięśniowo-szkieletowym. Przeciwwskazane są skoki, szybkie bieganie, większość
gier w piłkę, zjeżdżanie (ale nie bieganie) na nartach, sporty siłowe,
wspinaczka górska, schodzenie po schodach.
Aktuale problemy w leczeniu cukrzycy
Tomasz Biniszkiewicz, Klinika Chorob Wewnetrznych Slaskiej Akademii Medycznej,
Bytom
Podstawą leczenia cukrzycy jest dieta i modyfikacja stylu życia. Główne
cele leczenia obejmują osiągnięcie stanu prawie-normoglikemii, redukcję masy
ciała u pacjentów otyłych i redukcję czynników ryzyka chorób układu
sercowo-naczyniowego, takich jak dyslipidemia i nadciśnienie tętnicze.
Farmakoterapia cukrzycy obejmuje:
1. Insulinoterapię (insuliny ludzkie lub ich analogi stosowane według różnych
schematów) - cukrzyca typu 1 i 2
2. Leki doustne - tylko cukrzyca typu 2
Wśród leków doustnych, obok dobrze znanych pochodnych sulfonylomocznika,
biguanidów i akarbozy, pojawiły się w ostatnich latach nowe grupy leków
zwiększających wydzielanie insuliny (meglitinidy) i zmniejszających
insulinooporność (tiazolidinediony).
Znaczenie ZMIAN
SKÓRNych
w rozpoznawaniu Cukrzycy
A. Siewaszewicz, Szpital miejski dermatologiczno -
wenerologiczny, St. Petersburg.
W St. Petersburgu na 100 tys. mieszkańców rejestruje się 1729 chorych na
cukrzycę i 4600 osób z chorobowymi zmianami skórnymi.
Według danych oddziałów dermatologicznych szpitala miejskiego, cukrzyca
stierdzono po raz pierwszy u chorych
przyjętych z powodu: pruritis cutaneus,
furunculosis, dermatocandidosis, dermatomycosis, necrobiosis lipoidica,
xanthomatoses, granuloma annulare, psoriasis inversa, exema, dermatitis,
balanoposthitis, vulvitis. Wnioskuje się, że lekarzowi
w rozpoznaniu cukrzycy mo pomóc widoczne zmiany chorobowe skóry.
ZESPóŁ
POLIMETABOLICZNY - Patogeneza i lECZENIE
Jarosław Rafalski, Janina Błagoskłona, Helena Krasilnikowa. Poliklinika nr 1.
Rosyjska Akademia Nauk. Sankt Petersburski Medyczny Uniwersytet
Podstawą polimetabolicznego zespołu sercowo-naczyniowego
jest otłuszczenie brzuszne, nadciśnienie, naruszenie tolerancji glukozy
i cukrzyca typ 2. W pracy zostanie omówiona hipoteza
powstawania zespołu polimetabolicznego i możliwości jego leczenia.
Wole endemiczne u dzieci
chorych na cukrzycę
Guzarewicz W., Zemojtiak W. ,Państwowy Uniwersytet Medyczny w Grodnie
Celem pracy było ustalenie związku pomiędzy wiekiem, płcią,
czasem trwania
cukrzycy dziecięcej i częstością wykrywania zmian gruczołu tarczowego w trakcie
badań sonograficznych.
Przebadano 82 dzieci (48 chłopców i 34 dziewczynki) chorujących na
cukrzyce typu I.
U 25 dzieci po raz pierwszy wykryto cukrzycę typu I (14 chłopców i 11
dziewczynek), najmniejszy pacjent miał 1 rok 10 miesięcy. Stwierdzono dużą
częstość występowania wola endemicznego u dzieci chorych na cukrzycę
KLINICZNE ZNACZENIE OKREŚLENIA DŁUGOŚCI ODCINKA Q-T U CHORYCH NA
CUKRZYCĘ.
Morgis J., Ciszkowski S, Uniwersytet Medyczny w Grodnie
W pracy przeprowadzono badania długości trwania odcinka Q-T u 30-tu chorych na
cukrzycę insulinozależną z objawami neuropatii. Odnotowano wiarogodne wydłużenie
tego wskaźnika u badanej grupy chorych. W pracy rozważa się
wydłużenia odcinka Q-T jako wskaźnika wegetatywnej neuropatii u chorych na cukrzycę.
SZCZEGÓŁY ROZWOJU KLINICZNEGO GRUŹLICY U CHORYCH Z CUKRZYCĄ
E. Pigałkowa Uniwersytet Medyczny w Grodnie
Cel pracy było określenie szczegółów rozwoju klinicznego gruźlicy u chorych na
cukrzycę.
Przebadano 83 chorych: I grupa – 20 pacjentów, gdzie gruźlica współistniała z
cukrzycą, II – 63 chorych na gruźlicę bez współistniejących
innych schorzeń. W I
grupie dominowały cięższe postacie gruźlicy: naciekowa, rozsiana,
włóknisto-jamista; prawie trzy razy częściej występowały postacie rozsiane,
wyższy był odsetek prątkowania, półtora razy częściej obserwowano zespoły
intoksykacji.
Wniosek: cukrzyca znacznie komplikuje rozwój kliniczny procesu gruźliczego.
POWIKŁANIA CUKRZYCY
INSULINONIEZALEŻNEJ Wśród dorosłej populacji grodna
H. Zaborowski, I. Zaborowska, Uniwersytet Medyczny w Grodnie
Rozpowszechnienie cukrzycy insulinozależnej wśród dorosłej populacji w Grodnie
wynosi 385,3 przypadków na 100 000 mieszkańców. Tylko u 1 z 10 chorych nie
doszło do powikłań, natomiast, co drugi chory na cukrzycę ma powyżej 4 powikłań.
Wśród powikłań najczęściej obserwuje się makroangiopatię (71,4%), kataraktę
(55,4%), triade cukrzycowa (11,1%).(?)
Wśród tych co 4-ty chory jest niepełnosprawnym, z nich połowa jest obciążona z
powodu cukrzycy insulinozależnej.
CUKRZYCA I ANESTEZJA
Z.Proslow, P.Janczewski, Szpital Wojewódzki w Grodnie
Cukrzyca jest rozpowszechnioną
wewnątrzwydzielniczą patologią
człowieka z towarzyszącym zakłóceniem mikrocyrkulacji warunkującym
nefro-, retino-, neuropatię oraz nadciśnienie. Należy to uwzględnić przy
znieczulaniu. Nasze doświadczenie przewiduje następujące postępowanie:
2 dni przed operacją chorego przestawia się na insulinę prostą. Dzień przed
operacją przerywa się podawanie leków hipoglikemizujących , bada się profil
glikemii. Na czczo przed operacją określa się poziom glukozy we krwi i podaje
się prosta insulinę jako % porannej dawki.
Na sali operacyjnej podaje się dożylnie 5% roztwór glukozy 100-150 ml/h. Poziom
glukozy oznacza się co 2 h a następnie koryguje insuliną w ciągu doby. Od 2-giej
doby powraca przedoperacyjna dawka insuliny przez 3-4 dni. Jest to metoda prosta
i dostępna w każdej klinice.